صُبِ افـتو زده ای یار ، وَری راس آوو / عالـم آویـدنـه بیدار، وَری راس آوو / می چقه یاوو بخوسی که بیاین ری سَـرِت / تا نـَبـُردِنـتِ سَرِ دار ، وَری راس آوو دلایل شکست - گـنـــــا وه ی مـــــا



   دلایل شکست   

 انتخابات مجلس هشتم برای بعضی از شهر ها از جمله حوزه انتخابیه ی بوشهر ، گناوه و دیلم تمام شد . در مطلبی که در زمان تبلیغات نوشتم بنا به مصلحت از نوشتن خیلی از حرفها پرهیز کردم تا حتی یک رای هم به ضرر کاندیدای اصلاح طلبان تیلیغ نکرده باشم و فقط به نوشتن جمله ی «قایدزاده کاندیدای حداقلی است» بسنده کردم . در این بین شکست قایدزاده کاندیدای اصلاح طلبان از جمله اتفاقاتی بود که برای همشهریانم سنگین بود و غیر قابل باور . بعد از این انتخابات طرفداران ایشان همچون انتخابات مجلس پنجم ( اگر اشتباه نکرده باشم ) پس از شکست قایدزاده به دنبال مقصر و دلایل شکستش از عواملی نام بردند که هیچ کدام به نظر اینجانب منطقی و پررنگ نبود ؛ دوستانم حضور سید کریم موسوی از منطقه گناوه را مهمترین علت شکست نام بردند اما هیچگاه با خود نگفتند که آیا میگلی تک و تنها از شهرستان بوشهر کاندید شده بود ؟ آنها حتی از خود نپرسیدند که چرا نامزد انتخاباتی ما نباید آنقدر قوی باشد که حضور هیچ کس نتواند موقعیتش را به خطر بیندازد ، مثل کدخداپور در دشتستان . همفکرانم باید به آرای پور فاطمی نگاهی بیندازند تا این بهانه که شمارش آرا در دست جناح مخالف بود ، حتی به ذهنشان خطور نکند .
اما من تنها عامل ناکامی دوباره ی قاید زاده را خود او میدانم ؛ آری خود او . ایشان از سوابقش ضربه خورد و گرنه هر اصلاح طلب گناوه ایِ دیگری اگر شرایط حمایتی قایدزاده را داشت اکنون حضورش در بهارستان قطعی بود .

 نقطه ی تاریک عملکرد قایدزاده دوران حضورش در آموزش و پرورش گناوه بود که دوست خوبم اکبر مولایی ، مجری برنامه های قایدزاده ، دانسته یا ندانسته از حضور در آموزش و پرورش گناوه به عنوان اولین سابقه ی مثبت خدمتی اش در هر سخنرانی تبلیغاتی نام می برد ؛ آنجا که ظلمش به همان هایی رسید که در تبلیغات انتخاباتی مجلس پنجم و هشتم بر علیه اش به پا خواستند و تبلیغات منفی برایش به راه انداختند تا ثابت کنند که کوه به کوه نمیرسد اما ... .

 به دست آوردن دل مخالفان قایدزاده کار سختی نبود اما غرور قایدزاده در هر دوره باعث شد تا خود او اجازه دهد که از یک سوراخ دو بار گزیده شود .

لینک
شنبه ۱٠ فروردین ،۱۳۸٧ - مسعود احمدزاده